Zamknij ten komunikat

Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.

Doradztwo Filmoteka Fotostory Moja Wieś O tym się mówi Postawy Przegląd prasy Powrót do Strony Głównej Biblioteka Poczta Kontakt Forum Atlas Inicjatyw Metoda e-VITA Szukaj
Dostęp, wiedza, zasoby, wykorzystanie, metoda e-VITA
Serwis dla osób prowadzących działalność gospodarczą
Serwis dla wiejskich organizacji społecznych
Serwis dla przyjaciół zwierząt
Dziedzictwo
Kultura, krajobraz, architektura...

Data utworzenia: 2009-08-11

Pierwsza pomoc - skaleczenia

                          

Skóra pełni rolę ochronną. Składa się z warstwy zewnętrznej - naskórka, głębiej jest skóra właściwa, pod nią tkanka podskórna. W skórze znajdują się naczynia włosowate, tętnice i żyły skóry, gruczoły łojowe, gruczoły potowe, zakończenia receptorów nerwowych, mieszki włosowe i włosy oraz komórki tłuszczowe. Gdy dziecko upada, uderza się o jakiś przedmiot, czy zaatakuje je jakieś zwierzę uraz widzimy przede wszystkim na skórze w postaci otarcia naskórka, skaleczenia, rany, czy "siniaka".

Otarcie jest powierzchowne, nie przekracza skóry właściwej. Powstaje najczęściej wskutek zetknięcia się dużej powierzchni skóry z szorstką powierzchnią (np. gdy dziecko przewraca się w czasie biegu lub jazdy rowerem). Krwawienie jest niewielkie (w powierzchownych warstwach skóry są tylko naczynia włosowate), ale miejsce otarcia może być zanieczyszczone ziemią, piaskiem lub drobnym żwirem.

Postępowanie w przypadku otarcia

Otarcie najlepiej przemyć dokładnie czystą wodą z mydłem usuwając zanieczyszczenia, można też użyć 3% wody utlenionej. Jeżeli jesteśmy na spacerze i nie mamy dostępu do wody, możemy użyć wody mineralnej. Uszkodzoną skórę należy zabezpieczyć przylepcem z opatrunkiem. Można również zaopatrzyć się w aptekach w elastyczny opatrunek w spray'u, jest on wodoodporny i przewiewny, ale nie należy go stosować na krwawiące rany. Otarcia zdarzają się też na stopach w czasie chodzenia, zwłaszcza gdy buty nie są zbyt wygodne. W tym przypadku postępujemy tak samo. Jeżeli pojawią się pęcherze, nie należy ich przekłuwać. Otarcia, mimo że są powierzchowne, bywają dość bolesne. Goją się dobrze.

Skaleczenia i zranienia - podział ten jest dość umowny. Skaleczeniem nazywamy mniejsze, bardziej powierzchowne uszkodzenie skóry, a raną – uszkodzenie sięgające głębszych tkanek i bardziej rozległe.
 

Postępowanie przy skaleczeniu

Postępowanie przy skaleczeniu jest podobne, jak przy otarciu. Jeśli wystąpi krwawienie trzeba przyłożyć warstwę jałowej gazy lub czystą ściereczkę i uciskać - po chwili krwawienie powinno ustąpić. Skaleczenia goją się najczęściej dobrze.

W przypadku ran sprawa jest poważniejsza. Rany mogą być cięte, kłute, tłuczone, szarpane, kąsane. Po udzieleniu pierwszej pomocy należy zgłosić się do lekarza, najlepiej chirurga. Rany cięte mają gładkie brzegi, najczęściej krwawią obficie.
 

Postępowanie przy opatrywaniu ran

Należy przyłożyć jałową gazę, po przybliżeniu brzegów ucisnąć w celu zmniejszenia krwawienia i możliwie szybko zgłosić się do chirurga. Po założeniu szwów, jeśli nie doszło do infekcji, najczęściej goją się dobrze. Rany spowodowane ukłuciem ostrym narzędziem, czy rany po ugryzieniu mogą wyglądać niewinnie, ale często są głębokie i zainfekowane. Przy większych ranach tłuczonych lub szarpanych mogą być uszkodzone nerwy, ścięgna, czasem kości. Najczęściej są zainfekowane. W ramach pierwszej pomocy ranę można przemyć czystą wodą, ale nie stosować środków dezynfekcyjnych, pudru ani maści. Następnie zabezpieczyć jałową gazą. Gdy krwawi, to należy ucisnąć i jak najszybciej zgłosić się do chirurga. Tego typu rany wymagają najczęściej opracowania chirurgicznego.

Uwaga: tężęc!

Przy wszelkich skaleczeniach, zwłaszcza głębokich i zanieczyszczonych ziemią istnieje niebezpieczeństwo zachorowania na tężec. Jest to ciężka choroba wywoływana beztlenowymi bakteriami (laseczkami tężca), które są bardzo powszechne w przyrodzie, występują głównie w ziemi. Wytwarzają toksynę wywołującą poważne objawy neurologiczne. Choroba często kończy się śmiercią.

W Polsce dzieci do lat 18 są szczepione obowiązkowo przeciwko tężcowi, są więc zabezpieczone. W razie zranienia należy tylko sprawdzić, czy szczepienia zostały przeprowadzone, a w razie potrzeby, „doszczepić”.

Dorośli powinni być „doszczepiani” co 10 lat, niestety rzadko jest to przestrzegane. Jeśli ofiara nie była szczepiona, a ryzyko jest duże, otrzymuje leczniczo surowicę przeciwtężcową i jednocześnie pierwszą dawkę szczepionki z zaleceniem zastosowania w odpowiednich odstępach czasu następnych szczepień.     

 

Dr Irena Dziewońska

wersja do druku


Witryna tworzona i redagowana jest przez zespół Fundacji Wspomagania Wsi