Zamknij ten komunikat

Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.

Doradztwo Filmoteka Fotostory Moja Wieś O tym się mówi Postawy Przegląd prasy Powrót do Strony Głównej Biblioteka Poczta Kontakt Forum Atlas Inicjatyw Metoda e-VITA Szukaj
Dostęp, wiedza, zasoby, wykorzystanie, metoda e-VITA
Serwis dla osób prowadzących działalność gospodarczą
Serwis dla wiejskich organizacji społecznych
Serwis dla przyjaciół zwierząt
Dziedzictwo
Kultura, krajobraz, architektura...

Data utworzenia: 2009-11-06

Padaczka

 

Padaczka, nazywana też epilepsją, jest zespołem objawów towarzyszących wielu schorzeniom ośrodkowego układu nerwowego. Przyczyną są patologiczne wyładowania bioelektryczne w jakiejś części kory mózgowej, które następnie rozprzestrzeniają się dalej w mózgu. Jest najczęstszą chorobą neurologiczną, choruje na nią ok.1% ludności.
 

OBJAWY PADACZKI

Padaczka występuje w każdym wieku, ale najczęściej u dzieci. Napady pojawiają się z różną częstotliwością, trudno je przewidzieć, czasem poprzedza je tak zwana aura (np. rozdrażnienie, dziwny smak w ustach, nietypowy zapach).

Duże napady. Jeżeli nieprawidłowe wyładowania pojawiają się w obu półkulach mózgu, dochodzi do uogólnionego napadu toniczno-klonicznego, zwanego napadem dużym (grand mal). Pacjent nagle traci przytomność, upada, przestaje oddychać, sinieje, wszystkie mięśnie ulegają gwałtownemu napięciu. Po kilku lub kilkunastu sekundach pojawiają się uogólnione drgawki kończyn i głowy, charczący oddech oraz ślina na ustach, zdarza się przygryzienie języka. Napad trwa 1-3 min, pod koniec często dochodzi do mimowolnego oddania moczu lub kału. Potem najczęściej następuje sen.

W czasie drgawek należy w miarę możliwości starać się zabezpieczyć pacjenta przed stłuczeniem, czy skaleczeniem np. podkładając coś miękkiego, usuwając ostre przedmioty. Nie należy krępować ruchów, ani siłą otwierać szczęk. Nie wolno podawać niczego do ust. Przedłużający się napad powyżej 30 minut, zwany stanem padaczkowym, jest groźny dla życia. Już po 5 minutach! drgawek konieczne jest wezwanie pogotowia i umieszczenie chorego w szpitalu.

Małe napady (petit mal) - są to krótkotrwałe napady utraty przytomności, bez drgawek. Pacjent, najczęściej dziecko, na chwilę przerywa wykonywane czynności, "wyłącza się", ale nie upada i za chwilę wraca do poprzedniego zajęcia. Najczęściej otoczenie, ani sam pacjent nie zauważają epizodu.

Napady miokloniczne - są to szybkie skurcze w różnych grupach mięśniowych; napady akinetyczne - są to nagłe zwiotczenia mięśni z utratą przytomności i upadkiem. Istnieje jeszcze wiele innych postaci napadów padaczkowych, często są mieszane.

Należy wiedzieć, że nie wszystkie drgawki świadczą o padaczce. Drgawki gorączkowe, które pojawiają się u małych dzieci przy wysokiej temperaturze ciała, drgawki w przebiegu tężyczki, wywołane niskim poziomem wapnia i alkalozą oraz drgawki spowodowane niskim poziomem cukru we krwi to nie jest padaczka.
 

PRZYCZYNY PADACZKI

Przyczyny padaczki są różne. Na przykład w życiu płodowym może dojść do uszkodzenia mózgu wywołanego infekcją wewnątrzłonową, działaniem szkodliwych substancji (narkotyki, dym tytoniowy). W czasie porodu może dojść do urazu okołoporodowego. W okresie późniejszym padaczkę mogą wywołać: zapalenie mózgu, urazy czaszki, krwawienia, nowotwory, nawet po upływie lat. Nie zawsze udaje się ustalić przyczynę.

Wystąpieniu napadów sprzyjają: błyski świetlne (telewizor, komputer, dyskoteka), stres, alkohol, przemęczenie.
 

ROZPOZNANIE PADACZKI

Rozpoznanie padaczki ustala się na podstawie zebrania dokładnego wywiadu, badania neurologicznego oraz zapisu EEG. Badanie polega na zarejestrowaniu encefalografem aktywności elektrycznej mózgu i pozwala określić, z którego miejsca rozpoczyna się napad. Niekiedy wykonuje się jeszcze tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny.
 

LECZENIE PADACZKI

W leczeniu, które prowadzi najczęściej neurolog, dużą rolę odgrywa edukacja chorego i rodziny, ale najważniejsza jest terapia farmakologiczna, która ma na celu zahamowanie napadów. Do dyspozycji jest wiele leków przeciwpadaczkowych, również nowej generacji. Dobranie odpowiedniego leku, czasem kilku i ustalenie odpowiednich dawek może zabrać trochę czasu. U ok. 70-80% pacjentów wyniki leczenia są bardzo dobre. Ważne jest systematyczne podawanie tabletek i nie przerywanie leczenia. W niektórych przypadkach istnieją wskazania do leczenia neurochirurgicznego.

Tryb życia pacjentów powinien być w miarę normalny. Dzieci mogą uczęszczać do szkoły, czy przedszkola, brać udział w lekcjach WF, uprawiać amatorsko sport. Oczywiście wszystko w rozsądnych granicach. Nie powinny pływać w jeziorze, czy rzece, tylko w basenie pod opieką dorosłej osoby. Mogą jeździć na rowerze, ale tylko w kasku i bez wyjeżdżania na ruchliwe ulice. Dorośli powinni się zastanowić przed wyborem zawodu. Mogą normalnie pracować, ale nie wolno im prowadzić samochodu, ani obsługiwać sprzętu mechanicznego. Niedopuszczalna jest także praca na wysokości.

Dr Irena Dziewońska

***

WYBRANE STRONY INTERNETOWE:

http://www.padaczka.pl/

http://olalesniewska.w.interia.pl/ - strona poświęcona padaczce lekoopornej (Zespół Westa).

wersja do druku


Witryna tworzona i redagowana jest przez zespół Fundacji Wspomagania Wsi