Zamknij ten komunikat

Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.

Doradztwo Filmoteka Fotostory Moja Wieś O tym się mówi Postawy Przegląd prasy Powrót do Strony Głównej Biblioteka Poczta Kontakt Forum Atlas Inicjatyw Metoda e-VITA Szukaj
Dostęp, wiedza, zasoby, wykorzystanie, metoda e-VITA
Serwis dla osób prowadzących działalność gospodarczą
Serwis dla wiejskich organizacji społecznych
Serwis dla przyjaciół zwierząt
Dziedzictwo
Kultura, krajobraz, architektura...

Data utworzenia: 2009-11-13

Dysleksja

 

Dysleksją nazywamy zaburzenia w nauce czytania i pisania u dzieci prawidłowo rozwiniętych intelektualnie (nierzadko z wysoką inteligencją), bez poważnych wad wzroku i słuchu, bez schorzeń neurologicznych, będących pod prawidłową opieką rodzicielską i pedagogiczną. Ocenia się, że w każdej klasie jest przynajmniej jedno dziecko z dysleksją. Nie jest to choroba, którą można wyleczyć. Dyslektykiem jest się na całe życie. Natomiast odpowiednio wcześnie i poprawnie prowadzona terapia daje dobre wyniki. Do tej pory nie bardzo wiadomo, co wywołuje dysleksję, jest tylko wiele teorii (np. podłoże genetyczne, mikrouszkodzenia mózgu i inne). Kłopoty z czytaniem i pisaniem są spowodowane wybiórczym zaburzeniem funkcji wzrokowych, słuchowych i kinestetyczno-ruchowych. Nie rozpoznajemy dysleksji, jeżeli kłopoty z czytaniem i pisaniem występują u dziecka z obniżonym poziomem intelektualnym, z nieskorygowaną wadą wzroku lub słuchu, jest ono zaniedbane w środowisku domowym, lub nie ma motywacji do nauki.

Dysleksję możemy rozpoznać dopiero u dzieci powyżej 10 lat i u dorosłych, u młodszych mówimy o dysleksji rozwojowej, a u przedszkolaków - tylko o ryzyku dysleksji. Zdarza się, że u niektórych dzieci z podejrzeniem dysleksji rozwojowej objawy ustępują i w późniejszym wieku nie ma podstaw do rozpoznania dysleksji.

W dysleksji rozwojowej możemy wyróżnić kilka rodzajów:

  • dysleksja (pojęcie w węższym znaczeniu) to trudności w czytaniu, zaburzenie tempa i techniki czytania i rozumienia treści.
  • dysortografia to trudności z opanowaniem poprawnej pisowni u dzieci, które już znają zasady ortografii.
  • dysgrafia to niski poziom graficzny pisania, dziecko brzydko pisze, koślawe litery często są różnej wielkości i na nierównej wysokości. Na ogół dzieci zaczynające naukę piszą brzydko, ale dysgrafię możemy podejrzewać, gdy pisanie nie poprawia się mimo upływu czasu.
  • dyskalkulia to problemy w matematyce, kłopoty z pojęciem liczby, porównywaniem liczebności zbiorów, co jest większe, albo mniejsze itd.

Najczęściej występuje wiele objawów, różnego rodzaju. Pojawienie się tylko jednego objawu nie powinno wzbudzać niepokoju, ale wskazana jest dalsza obserwacja dziecka.

Już u małego dziecka pewne symptomy mogą nasuwać obawy, że w przyszłości wystąpi dysleksja rozwojowa. Są to: opóźniony rozwój ruchowy, dziecko później zaczyna chodzić, jest mało zręczne manualnie. W wieku przedszkolnym słabo biega, ma niezdarne ruchy, miewa kłopoty z zapinaniem guzików i sznurowadłami. Rysuje słabo, gorzej od rówieśników, rysowane przedmioty są najczęściej źle rozmieszczone na kartce. Rozwój mowy jest opóźniony, artykulacja zła, występują częste błędy. Typowe są trudności w odróżnieniu strony lewej i prawej. W wieku szkolnym, przy nauce pisania może występować pisanie liter jak w lustrzanym odbiciu, mylenie liter o podobnych kształtach ( d-b, p-g, m-w, n-u) lub podobnym brzmieniu (d-t, b-p, g-k, z-s). Występują trudności z zachowaniem marginesu, z interpunkcją, z ortografią. Trudności w czytaniu to pomijanie lub dodawanie liter, zniekształcanie wyrazów, wolne tempo czytania, trudności w zrozumieniu treści.

Dzieci z dysleksją rozwojową narażone są na wiele niepowodzeń szkolnych. Powoduje to często poczucie niższej wartości oraz brak wiary w siebie. Bardzo ważne jest wczesne rozpoznanie lub podejrzenie ryzyka dysleksji. Należy zwrócić się do rejonowej poradni psychologiczno-pedagogicznej lub innej specjalistycznej poradni, adres można otrzymać w sekretariacie szkoły lub w oddziale Polskiego Towarzystwa Dysleksji (oddział warszawski ul Żeromskiego 55/67 tel.0-22 865 14 21). Dziecko powinno otrzymać fachową pomoc ze strony nauczyciela, psychologa, pedagoga, często logopedy, lekarza i oczywiście rodziców. W niektórych przedszkolach jest psycholog, który może pokierować terapią. Duże znaczenie ma praca rodziców z dzieckiem w domu, w oparciu o otrzymane wytyczne. Praca powinna być wykonywana systematycznie, przez długi okres czasu, nie należy zrażać się początkowymi niepowodzeniami, ostateczny wynik jest najczęściej dobry.

Od 2001 roku obowiązuje rozporządzenie MEN o dostosowaniu warunków egzaminacyjnych do dysfunkcji ucznia. Jest to duży postęp, wyrównuje bowiem szanse uczniów z dysleksją.

Dr Irena Dziewońska

 

WYBRANE STRONY INTERNETOWE:

Polskie Towarzystwo Dysleksji

Poradnik dla rodziców i nauczycieli dzieci z dysleksją

Internetowy Serwis Pedagogiczny

wersja do druku


Witryna tworzona i redagowana jest przez zespół Fundacji Wspomagania Wsi