Zamknij ten komunikat

Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.

Doradztwo Filmoteka Fotostory Moja Wieś O tym się mówi Postawy Przegląd prasy Powrót do Strony Głównej Biblioteka Poczta Kontakt Forum Atlas Inicjatyw Metoda e-VITA Szukaj
Dostęp, wiedza, zasoby, wykorzystanie, metoda e-VITA
Serwis dla osób prowadzących działalność gospodarczą
Serwis dla wiejskich organizacji społecznych
Serwis dla przyjaciół zwierząt
Dziedzictwo
Kultura, krajobraz, architektura...

Data utworzenia: 2009-11-24

Schizofrenia

 

Jest to najczęściej występująca choroba psychiczna, szacuje się, że w krajach wysokorozwiniętych zapada na nią 1 osoba na 100. Rozpoznaje się ją zwykle u ludzi młodych, w wieku 15 - 30 lat, ale może pojawić się u osób starszych i sporadycznie u dzieci, nawet w wieku przedszkolnym. Najczęściej przebiega w sposób falujący, w postaci zaostrzeń i remisji. Istnieje wiele teorii starających się wyjaśnić jej przyczynę. Wiadomo, że wśród osób z predyspozycją genetyczną nie u wszystkich dochodzi do zachorowania. Prawdopodobnie dużą rolę odgrywa również środowisko, przebyte stresy i wiele innych czynników.

Objawy schizofrenii

Objawów schizofrenii jest bardzo dużo, każdy pacjent może przechodzić ją inaczej. Ze względu na różnorodność objawów rozróżnia się kilka jej podtypów, najczęściej występuje postać paranoidalna. W pierwszym okresie chory stopniowo zrywa związki z otoczeniem, zaniedbuje pracę, czy naukę, przestaje dbać o wygląd zewnętrzny, stopniowo traci zainteresowania. Zamyka się we własnym świecie, wyraźnie obniża się uczuciowość wyższa. Dochodzi do rozszczepienia (rozerwania) funkcji psychicznych. Pojawiają się urojenia, omamy (halucynacje), iluzje, powstaje skrajne zniekształcenie percepcji myślenia, emocji, zachowania i mowy. Treść urojeń bywa niezwykle bogata. Pacjent może być przekonany o ważności własnej osoby, że jest królem, Napoleonem, jest niezwykle bogaty, albo bardzo biedny. Uważa, że jest kontrolowany z zewnątrz lub jest ofiarą prześladowań. Twierdzi, że jest przedmiotem zainteresowania wszystkich (np. ludzi na ulicy, rządu, telewizji). Czasem ma urojenia hipochondryczne, zdrady małżeńskiej, grzeszności, zniekształcenia ciała i.t.p. Omamy najczęściej są słuchowe, słyszy głosy komentujące jego zachowanie lub coś mu nakazujące. Mogą być również omamy węchowe, smakowe, dotykowe i bardzo rzadko wzrokowe.

Leczenie jest długotrwałe, prowadzi je lekarz psychiatra. Ważne jest wczesne rozpoczęcie terapii. Stosuje się leczenie farmakologiczne lekami neuroleptycznymi oraz psychoterapię. Leczenia, które często trwa latami, nie można przerywać bez porozumienia się z lekarzem. Nie wolno równocześnie spożywać alkoholu. Korzystny wpływ na wyniki leczenia ma wsparcie rodziny.

Choroba afektywna dwubiegunowa

Znana jest również pod dawną nazwą - psychoza maniakalno - depresyjna. Według różnych szacunków stanowi 1-8% populacji. Pojawia się najczęściej w wieku 20-30 lat, wpływ mają czynniki genetyczne, ale także środowiskowe, przebyte choroby i stresy. Powstają bardzo poważne zaburzenia nastroju występujące najczęściej naprzemiennie. Biegunami tego cyklu są depresja, czyli stan głębokiego smutku i mania, czyli stan niekontrolowanego podniecenia. W okresie depresji dochodzi do obniżenia nastroju i samooceny, pacjenci tracą wszelkie zainteresowania, świat staje się ponury. Skarżą się na liczne dolegliwości (bóle głowy, kręgosłupa, zmęczenie, bezsenność), mogą wystąpić myśli samobójcze ( nie wolno ich lekceważyć). W okresie manii występuje uczucie wielkiego szczęścia, samoocena jest podwyższona, pacjentów rozpiera energia, wymagają mało snu. Stają się bardzo aktywni i gadatliwi, szastają pieniędzmi, rozdają prezenty. Niektórzy stają się nachalni i despotyczni. Częste jest rozbicie małżeństw, utrata pracy, alkoholizm, narkomania. W stanie stałego, męczącego pobudzenia dochodzi czasem do urojeń i halucynacji. Niekiedy występuje mania o lżejszym przebiegu - hipomania, stan łagodniejszego pobudzenia. Pacjenci są duszą towarzystwa, elokwentni, z inicjatywą, często są to artyści, pisarze. Pod wpływem choroby afektywnej dwubiegunowej tworzyli między innymi Virginia Woolf, Robert Schumann, Vincent van Gogh, Ernest Hemingway. Nieleczony stan depresyjny trwa około 6 miesięcy, często dłużej. Potem następuje okres bezobjawowy o różnym czasie trwania i manii, przeciętnie 4-miesięczny. Mogą występować dłuższe, nawet kilkuletnie remisje, ale także zmiany przebiegające z bardzo dużą częstotliwością.

Leczenie jest długoterminowe. Ma na celu złagodzenie objawów i czasu trwania obu biegunów, a także działanie zapobiegające kolejnym nawrotom choroby. Stosuje się leki przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe, przeciwlękowe, neuroleptyki, węglan litu. Wskazana jest także psychoedukacja. Chory powinien nauczyć się rozpoznawania zwiastunów kolejnych nawrotów choroby, co umożliwia wczesne wprowadzenie odpowiedniego leczenia oraz nauczyć się kontroli swoich zachowań. 

 

Dr Irena Dziewońska

wersja do druku


Witryna tworzona i redagowana jest przez zespół Fundacji Wspomagania Wsi