Zamknij ten komunikat

Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.

Doradztwo Filmoteka Fotostory Moja Wieś O tym się mówi Postawy Przegląd prasy Powrót do Strony Głównej Biblioteka Poczta Kontakt Forum Atlas Inicjatyw Metoda e-VITA Szukaj
Dostęp, wiedza, zasoby, wykorzystanie, metoda e-VITA
Serwis dla osób prowadzących działalność gospodarczą
Serwis dla wiejskich organizacji społecznych
Serwis dla przyjaciół zwierząt
Dziedzictwo
Kultura, krajobraz, architektura...

Data utworzenia: 2011-06-03

Adenowirusy

 

Wirusy te po raz pierwszy wykryto w 1953 roku w wyciętych operacyjnie migdałkach podniebiennych (w tkance adenoidalnej) i stąd pochodzi nazwa. Obecnie jest znanych ponad 50 serotypów, z tego tylko jedna trzecia wywołuje zakażenia u ludzi, pozostałe wykrywa się u zwierząt. Infekcje wywołane adenowirusami występują na całym świecie, często przebiegają bezobjawowo, możliwe są ponowne zakażenia. Mogą wystąpić w każdej porze roku, ale najczęściej zimą i wiosną lub na początku lata.

Do zakażenia dochodzi przez bezpośredni kontakt z wydalinami osoby chorej (przez układ oddechowy, kał, wymiociny). Również zanieczyszczona woda w basenach kąpielowych, czy jeziorach może wywołać epidemię. Okres wylęgania choroby przy zakażeniach układu oddechowego wynosi 4 - 14 dni, a przy zakażeniach układu pokarmowego 3 - 10 dni. O tym, jakie będą objawy i jak ciężki będzie przebieg choroby decyduje serotyp wywołujący chorobę. Wpływ ma również wiek pacjenta i stan jego odporności. Najczęściej chorują niemowlęta i małe dzieci. W ciągu pierwszych 5 lat życia większość dzieci zostaje zakażona, co najmniej jeden raz.

Zachorowania wywołane przez adenowirusy są bardzo różnorodne, najczęstsze dotyczą układu oddechowego i pokarmowego. Zakażenia górnych dróg oddechowych bywają bardzo łagodne, tylko w postaci kataru, ale także infekcje mogą przebiegać z wysoką i długo utrzymującą się gorączką. Zdarzają się także zapalenia ucha środkowego, zapalenia gardła i ropne zapalenie migdałków. Często towarzyszy temu powiększenie węzłów chłonnych szyi i okolicy uszu, co jest bardzo typowym objawem. Niekiedy infekcja przypomina krztusiec, przebiega z dusznością, była nazywana dawniej "pseudokrupem". U niemowląt zdarzają się także zapalenia oskrzelików. Bardzo typowe jest zapalenie spojówek przebiegające z infekcją górnych dróg oddechowych i gorączką. Jest to najczęściej występujące zapalenie spojówek u dzieci w żłobkach i przedszkolach. W ciężkich przypadkach zmiany chorobowe mogą również uszkadzać rogówkę. Zakażenia oddechowe wywołane przez adenowirusy występują również u dorosłych, zwłaszcza w dużych skupieniach (w koszarach, w szpitalach).

Zakażenia pokarmowe objawiają się bólami brzucha, wymiotami i biegunką, popularnie są nazywane "grypą żołądkową", choć nie ma to nic wspólnego z grypą. Wywoływane są najczęściej przez inne wirusy, ale przyczyną mogą być także adenowirusy.

U dzieci z bardzo upośledzoną odpornością ciężkie zakażenie może być przyczyną zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Zdarzają się też sporadycznie przypadki zapalenia mięśnia sercowego, krwotocznego zapalenia pęcherza oraz zapalenia wątroby. U noworodków może wystąpić zakażenie wielonarządowe o piorunującym przebiegu, zakończone zgonem.

Rozpoznanie nie zawsze jest łatwe, zachorowania mogą mieć bardzo różny przebieg, czasem imitują inne choroby. Można wykonać posiewy, ale oczekiwanie na wyniki jest długie. Najbardziej sprawdzają się szybkie testy diagnostyczne (lateksowe, ELISA, badania PCR).

Nie ma szczepionki przeciwko adenowirusom.

Zapobiegać chorobie można unikając bliskiego kontaktu z chorymi, szczególnie trzeba chronić noworodki, niemowlęta i dzieci z obniżoną odpornością. Starszym dzieciom i dorosłym zaleca się częste i dokładne mycie rąk wodą z mydłem, w żłobkach i przedszkolach częste wietrzenie, odizolowanie dzieci chorych, stosowanie środków odkażających. Woda w basenach powinna być chlorowana.

Leczenie jest tylko objawowe. W ciężkich przypadkach można stosować leki przeciwwirusowe, które niestety nie zawsze są skuteczne.

Dr Irena Dziewońska          

wersja do druku


Witryna tworzona i redagowana jest przez zespół Fundacji Wspomagania Wsi